Nieśli pomoc pod ostrzałem. Medycy Powstania Warszawskiego pozostali po stronie życia

W piwnicach, punktach opatrunkowych i na ulicach szukali rannych, choć sami nie wiedzieli, czy wrócą. Wśród uczestników Powstania Warszawskiego byli lekarze, pielęgniarki, sanitariuszki i sanitariusze, którzy każdego dnia pracowali w warunkach coraz większego niedoboru. Ich narzędziami były wiedza, odwaga i własne ręce. Podczas 82. rocznicy wybuchu powstania warto przypomnieć także tych, którzy walczyli nie z bronią, lecz o ludzkie życie.

• Lekarze i sanitariusze działali tam, gdzie docierali ranni
• Coraz mniej leków, wody i sił, a pomoc nadal trwała
• Młode sanitariuszki wracały po kolejnych rannych

Lekarze i sanitariusze działali tam, gdzie docierali ranni

Według szacunków w Powstaniu Warszawskim uczestniczyło około 1210 lekarzy oraz 6800 pielęgniarek i sanitariuszek. Pomoc medyczną organizowano w szpitalach, placówkach polowych i punktach opatrunkowych. Patrole sanitarne podążały również za walczącymi oddziałami, by możliwie szybko dotrzeć do poszkodowanych.

Zakres ich pracy wykraczał daleko poza opatrywanie ran. Medycy tamowali krwotoki, przeprowadzali operacje, przyjmowali porody i opiekowali się chorymi oraz ludnością cywilną. Każdego dnia ratowali kolejne osoby, mimo że warunki stawały się coraz trudniejsze.

Coraz mniej leków, wody i sił, a pomoc nadal trwała

Bombardowania i ostrzał towarzyszyły pracy personelu medycznego. Z czasem brakowało leków, opatrunków, czystej wody i miejsca dla potrzebujących. Do tego dochodziły głód oraz narastające zmęczenie.

Mimo tych ograniczeń lekarze, pielęgniarki i sanitariusze nie przerywali pracy. Dla rannych oznaczało to, że pomoc mogła nadejść nawet wtedy, gdy brakowało podstawowych środków medycznych. Wspomnienie o powstańczej służbie zdrowia pokazuje więc, że o losie poszkodowanych decydowały nie tylko dostępne wyposażenie, ale także gotowość ludzi do działania w skrajnych warunkach.

Młode sanitariuszki wracały po kolejnych rannych

Szczególną rolę pełniły sanitariuszki, często bardzo młode, a niekiedy jeszcze nastoletnie. Z torbami sanitarnymi i biało-czerwonymi opaskami docierały do rannych, opatrywały ich, pomagały w ewakuacji, a następnie wracały po następne osoby.

Nie miały pewności, czy same bezpiecznie wrócą. Nie wszystkie wróciły. Ich służba była częścią większej historii medyków Powstania Warszawskiego – ludzi, którzy wśród cierpienia i śmierci pozostali po stronie życia oraz drugiego człowieka.

W rocznicowych wspomnieniach miejsce należy się zarówno walczącym z bronią w ręku, jak i lekarzom, pielęgniarkom, położnym, sanitariuszkom oraz sanitariuszom. Their work was one of the forms of courage that pozwalały ratować ludzi w czasie powstania.

na podstawie: Szpital Powiatowy Mińsk Mazowiecki.